Pts. Haz 17th, 2019

Şeyhmus P….’ın Hayatı

3 min read

Küçük yaşlarda görmüşlüğümüz vardı Şeyhmus’u. Uzak oluşumuzdan göremiyorduk kendisini. Geçen zamanın ardından gördüğümüzde kendisini tanıyamadık. Sonrasında görüp sorduğumuzda aldığımız bilgiler bizi üzdü…  Çoğu zamanını yatarak geçirir. Kimseyle konuşmazmış. Zamanın vermiş olduğu sıkıntılardan, aile baskısından sanırdık.  Oysa zamanın ilerlemesi ile aile sıkıntısından çok, yanlış çabaların ürünü olduğunu fark ettik. Gerekli ortamı yaratmamız ile Şeyhmus’un durumunda sadece fiziksel değişim olduğunu görünce. Hepimiz suda çırpınan balık gibi kalakaldık. Kimsecikler yoktu yanında, bir anne ve bir baba… Kimi zaman hasta bakıcısı, kimi zaman hastane işte… Zaman hızlı geçiyor olmalıydı. Son gördüğümüzde Şeyhmus’u boy pos yerindeydi, lakin yolunda gitmeyen bir şeylerin yorgunluğu okunuyordu yüzünden. Baktık bir süre kendisine… Baktı  bir süre bize… Belki de uzun zaman olmuştu birilerini görmeyeli, belki de uzun zamandır hasret gülümser yüzlere… Konuşmak istedik kendisiyle… Hafif yaklaştık ürkmemesi için, sonrasında hafif gülümseme… Şeyhmus’un yerde yatışı ve sadece gülümselemeri ile anlaşabiliyorduk kendisiyle. Annesinin bize bakışları vardı. Şeyhmus’un da öyle… Belli ki uzun zamandır evlerine kimselerin gitmediği okunuyordu gözlerinden. Kim bilir belki de ikram edeceği bir şeyleri yoktu. Fakat gözlerinden okunuyordu mutlulukları. Ara ara gitmek isteriz kendilerine, zaman akıp gidiyordu. Bir dokunuş ile konuşmak istedi Moni… Moni yavaş adımlarla yaklaşıyordu. Attığı her adımda gülümseyen Şeyhmus adete mimikleri ile bir şeyler anlatıyordu. Moni durumun farkındaydı. Her attığı adımın mutluluk verici olduğu ve Şeyhmus’u da kabullenen birilerinin olması mutluluklarını iki kat artırmıştı. Moni, yaklaştı yaklaştı yaklaştı… Her attığı adım bir yandan sevinç bir yandan hüzün kokuyordu aslında… Kim bilir belki de hayatın acımasız yönü ile karşı karşıya kalmak vardı. Şeyhmus gülümsedi, Moni’nin yüzünde  gülümseme olsada, içinin kan ağladığını gördü adam. Adam sustu, Moni yavaş adımlarla geriye doğru yürüdü. Şeymus, bu durumdan hüzünlenirken , Moni karamsar adımlarla ilerlemeye mecburdu. Adam durumu biliyordu ve Moni’ye bakmak istiyordu. Moni’nin gözlerinden neler okumadı ki… Fakat Moni, bunun farkında mıydı bilmez… Şeyhmus ile ayrılık zamanı gelmişti. Şeyhmus’un annesinden helallik isteyerek ayrıldık oradan. Şeyhmus’a bir kez daha dönüp bakmak ayrı bir olay olsa gerek. Kapılar kapandı… Moni ve adam ortamdan uzaklaştıkça, düşünceler, düşler, konuşmalar, bakışlar, yazışmalar ve dahası… Şeyhmus’a daha sonra tekrar bakmaya gideceğimizi belirtmek isteriz.

 

Ali KUTAY

The following two tabs change content below.
Ali KUTAY

>>>Ali KUTAY (Tüm Yazılarını Gör)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.