Harun…

image_pdfimage_print

HARUN

Daha üçündeydi Harun! Çocuksu düşleri ve gülüşleri vardı. Görmüyordu, sadece hissediyordu. Premature doğumu ile parmak çocuk lakabını almıştı. Yüzünde hafif bir gülümseme, saçları sarımsı, gözleri fal taşı gibi. Elleri minnacık, ayakları tutmaz, oturması da ayrı bir imkansız işte…

Hemen hemen her hafta görürdük kendisini. Kimi zaman yalnız kalışı, kimi zaman kucaktan kucağa işte. Ah Harun! Küçük yüreğin ile büyük umutları nasıl da bağlıyordun. Abisi ile birlikte okula gidiş gelişleri vardı. Abisi de kendisi gibi suskun işte. Kızamıyor, sövemiyor, dövemiyor… En zoru da görmüyor işte… Ah Harun! Daha yeni tanımıştık seni.

Amansız yakalandığın hastalığın pençesinden kurtulman zor idi biliyorum. En son ateşlendiğin gün fark edebildik adım adım ilerleyişini.. Kim bilebilirdi ki! Sonraki buluşmanın kara toprak olacağını…

Ali KUTAY / Eğitimci-Şair-Yazar

                 Harun…

Aut
Ali KUTAY

Author: Ali KUTAY

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir